 |
Režija, izbor muzike OLIVER FRLjIĆ
Dramaturgija BORUT ŠEPAROVIĆ
Scenografija
OLIVER FRLjIĆ, BORUT ŠEPAROVIĆ
Kostimografija Modni studio Artiđana
Oblikovanje svetla BORIS BLIDAR
Premijera:
31. maj 2008.
Predstava traje 75 minuta
|
|
|
|
UČESTVUJU |
ANASTAZIJA BALAŽ-LEČIĆ |
| |
OLIVERA BALjAK |
| |
ANDREJA BLAGOJEVIĆ |
| |
ALEN LIVERIĆ |
| |
JELENA LOPATIĆ |
| |
JASMIN MEKIĆ |
| |
DRAŽEN MIKULIĆ |
| |
DAMIR ORLIĆ |
| |
TANjA SMOJE |
|
|
|
|
| HRVATSKO NARODNO KAZALIŠTE IVANA PL. ZAJCA - RIJEKA |
|
|
|
Tradicija kontinuiranog pozorišnog života u Rijeci duža je od dva veka. Prvo teatarsko zdanje u tom gradu podignuto je 1765. godine a 1805. otvara se nova zgrada. Kada je 1883. riječka gradska uprava donela odluku da se podigne nova zgrada na Rječini, zasigurno je bila svesna čina koji se meri stolećima unapred.
U svojoj bogatoj istoriji riječki teatar je nekoliko puta menjao naziv: nakon Opštinskog (Teatro Comunale), Teatar je 1913. preimenovan u Teatro Verdi, što je i bio logičan izbor, jer je njegova osnovna namena bila, pre svega, operski teatar. No, simptomatična je, a istorijsko-političkim okolnostima uslovljena činjenica, da hrvatska reč ni hrvatski umetnici nisu imali pristupa teatru, i to sve do kraja 1945, kada je, po uzoru na slične stalne nacionalne domaće i strane teatarske institucije, osnovano stalno Narodno pozorište u Rijeci, i to sa Hrvatskom dramom, Talijanskom dramom te Operom i baletom. Ubrzo je usledio istorijski datum za Teatar: prvi put na njegovoj sceni, 20. oktobra 1946. igrana je predstava na hrvatskom jeziku – Dubravka Ivana Gundulića, režija dr Marko Fotez i s Marijom Crnobori u naslovnoj ulozi. Uskoro je usledila i prva predstava Opere i baleta.
Godine1953. teatar dobija novo ime prema još jednom kompozitoru, uz to i slavnom sugrađaninu – Ivanu Zajcu. Od 1991. teatar stiče status nacionalnog pozorišta, a 1994. svoj današnji naziv. Od istorijske 1946. do danas, sa četiri umetničke grane (Hrvatska drama, Dramma italiano, Opera sa simfonijskom delatnošću i Balet) i više od 50 godina njihovog kontinuiranog delovanja, kvalitetom izvedbi riječki HNK je postavio visoke pozorišne i umetničke kriterije i izborio se za zasluženo mesto u Hrvatskoj. Njegov repertoar danas se odlikuje pomno promišljenom prepoznatljivošću u kojem se uvek izvodi sveže čitana dramska, operska i baletska klasika ili dela hrvatske dramske i operske baštine, a praizvode se nacionalna dela, posebno savremena. |
|
|
|
|
|
Iako ga službena kulturna politika ignoriše, mada još neko vreme neće postati deo redovnog sadržaja televizijskog i radijskog programa, turbo-folk je u našoj sredini sve prisutniji. Preko melodija na mobilnim telefonima, kroz životni stil novih društvenih elita, te narodnjačke klubove koji sve više učestvuju u kreiranju identiteta jedne nove generacije, turbo-folk nezaustavljivo ulazi u sve društvene pore.
Šta s turbo-folkom, pitaju se dežurni dušobrižnici. Dolazi li nam s turbo-folkom, nakon razdoblja duhovne obnove, period duhovne degeneracije.
Termin je krajem osamdesetih skovao Rambo Amadeus, ali u široku upotrebu ušao je u prvoj polovini devedesetih i odigrao važnu ulogu u političkim zapletima i raspletima na ovim prostorima.
Hit predstava riječkog HNK Ivana pl. Zajca, autorski projekt redatelja Olivera Frljića u okviru scene Zajc off "Turbofolk“, tokom aprila, maja i juna, učestvuje na čak tri istaknuta hrvatska festivala (BOK festival u Bjelovaru, Marulićevi dani u Splitu i Međunarodnom festivalu malih scena U Rijeci) i na dva inostrana, na 3. međunarodnom festivalu SMG-a u Ljubljani i na Sterijinom pozorju u Novom Sadu. Uz to, predstava će u Zagrebu otvoriti godišnju konferenciju svetske organizacije Performance Studies International kojoj će prisustvovati više od 500 učesnika iz 40 zemalja.
Ovu predstavu je do sada u Rijeci videlo gotovo 3 hiljade gledalaca. |
|
|
|
R
E Č...S
E L E K T O R A...... |
|
|
|
|
S mračnim zaostatkom nasleđa SFRJ na šokantan i veoma rafiniran način suočava se hrabro Hrvatsko narodno kazalište Ivana pl. Zajca iz Rijeke svojom zaista nesvakidašnjom predstavom TURBOFOLK. Uz bolnu i bizarnu, često i neodoljivo duhovitu analizu svih naših drugarstava, dobićemo snažan pozorišni potres koji nam je veoma potreban (po mom mišljenju, naravno)!
 Nikola ZAVIŠIĆ |
|
|
R
E
D
I
T
E
L
J |
|
 |
O
L
I
V
E
R
F
R
L
J
I
Ć |
|
|
OLIVER FRLjIĆ, autor, reditelj
Rođen 1976. u Travniku. U Zagrebu diplomira filozofiju i religijsku kulturu, te pozorišnu režiju i radiofoniju.
Tokom studija režira u Istarskom narodnom kazalištu (INK), Teatru &td i trupi KUFER, sarađuje s gotovo svim grupama na zagrebačkoj nezavisnoj sceni.
Učešće na festivalima: Diskurs festival Giesen, Gavelline večeri, Tjedan suvremenog plesa, Karantena Dubrovnik, FIAT Podgorica, APAF Salcburg, Freischwimmer Festival (Beč, Berlin, Hamburg, Diseldorf, Cirih), Zlatni lav Umag, Zadar snova.
Za predstavu Bliznakinje Dječjeg kazališta Dubrava dobio tri nagrade za najbolju režiju (Hrvatski centar ASSITEJ, Naj, naj, naj festival, Dečji pozorišni festival Pozorište Zvezdarište Beograd).
Član je Centra za dramsku umjetnost Zagreb, uređivačkog odbora časopisa Frakcija, voditelj edukativnog programa "Autoceste znanja". Godine 1995. osniva Teatar Le cheval s kojim realizuje oko 40 projekata (performansi, predstave, društvene akcije).
|
|
|
R E Č...R
E D I T E L J A ... |
|
|
|
|
|
|
|
... Turbofolk prosvjećuje. Turbofolk je istina. Turbofolk je predstava života i život sam. Poput života, Turbofolk obećava mogućnost cjelovite priče iz života, ali poput života obećanje ludom radovanje. Do jučer još tabu, turbofolk ulazi kroz velika stražnja vrata na veliku pozornicu hrvatske visoke kulture. Turbofolk je najbolja stvar koja se dogodila u hrvatskom narodnom kazalištu nakon Pirandella. Turbofolk nije politički korektan. Turbofolk je gay friendly. Turbofolk C'Est Moi. Turbofolk ispunjava želje svoje publike. Turbofolk je nostalgičan onoliko koliko industrija zabave nostalgiju prepoznaje kao profitabilnu strategiju. Turbofolk naslućuje otpore, ali ih lomi. Turbofolk je ranjiv ali nesalomiv i nepobjediv. Turbofolk predstavlja kulturne vrijednosti za koje su se borili u ratu. Turbofolk je nada milijuna. Turbofolk je glazbeno kazalište koje sluti Operu. Turbofolk uspješno pomiruje razlike unutar kulture i među kulturama. Turbofolk je balkanska Mahabharata. Turbofolk je pink. Turbofolk je punk. Turbofolk ne želi biti više od onoga što jest.
Oliver FRLjIĆ, Borut ŠEPAROVIĆ |
|
|
|
|
Žestoko uskovitlavanje spavača
Frljić je trenutno najzanimljivija i najostvarenija autorska osobnost među mladim redateljima koji autorski promišljaju kazalište... njegova je pojava osebujne autorske poetike bliske postdramskom kazalištu i performansu od iznimne važnosti.
Turbofolk je najbliži poetici ready madea u kojoj se neprerađeni neumjetnički predmet (u ovom slučaju društveni fenomen) smješta u kontekst primjeren umjetničkim djelima. Predstava propituje istovremeno obje spojene/sukobljene strane: fenomen turbofolka i koncepciju kazališne umjetnosti. Što se zbiva s jednim, odnosno drugim kada se postave u neuobičajeni kontekst koji ih na neki način potire.
Pravo je uzbuđenje vidjeti glumce nacionalnoga kazališta koji su spremni posve se ogoljeti na pozornici, biti poput otvorene rane, znojni i zadihani, ispljuvani i izljubljeni istovremeno. Oni u predstavu upisuju i svoje poluizmišljene polustvarne biografije, unose i sebe kao njezine ready made-elemente.
Tajana GAŠPAROVIĆ (Vijenac, 5. jun 2008.)
Turbofolk kao dijagnoza stanja društva
...Dobili smo predstavu koja, između ostalog, postavlja pitanje branitelja Vukovara i žrtava Ovčare, prebrojavanja krvnih zrnaca, srpskog junaštva i hrvatske kulture, rođendanskih proslava bivšeg predsjednika u HNK ili se referira na recentan primjer prijateljstva između hrvatskog predsjednika i dubioznog Pukanića.
Turbofolk se nameće kao dijagnoza stanja, dok ovaj fenomen postaje mnogo širi i opasniji od čisto glazbenih implikacija...
Kim CUCULIĆ (Novi list, Rijeka)
Hrabri eksperiment
Ogoljena scenografija u središte postavlja glumca i mogućnosti njegovog izraza, a klaustrofobično ozračje rezultira insistiranjem na telesnom, na nasilju i pljuvanju, ali i na očajničkoj potrebi za emocijom i ljubavi. Redefinisanje individue i ponovna organizacija kolektiva traži snažnog i eksperimentu sklonog glumca pa ovaj konglomerat mržnje, seksa i narodnjaka s jedne strane, odnosno potrebe za istinskim dodirom i nežnošću s druge, odaje snažan dramski ansambl kojem nije stran ni skok u fizički teatar. Većim delom improvizovana igra težište postavlja na pokretu i telesnosti (na šta ukazuje i sportska odeća) odnosno glumačkoj spretnosti da kroz nasilje i galamu proizvedu s jedne strane smeh, a s druge emociju, tužnu sliku izgubljenog identiteta. Psovka tako postaje jedini način iskazivanja istine, snažni krik za novu dramu i novo pozorište...
Rosanda ŽIGO (KULISA.eu)
"Svaka je predstava posebna po tome što iskače iz okvira standardne produkcije i nudi avanturu ulaska u nesvakidašnje i začudne svjetove oblikovane snažnim umjetničkim kreacijama."
Nenni DELMESTRE, selektorka 19. Marulićeve dana u Splitu
"Turbofolk je nepristajanje na šutnju o narodnjacima koji su nas osvojili."
Jasen BOKO, selektor 16. Međunarodnog festivala malih scena U Rijeci |
|
|
|
|
