 |
Režija LENKA UDOVIČKI
Dramaturg TENA ŠTIVIČIĆ
Scenograf ZLATKO KAUZLARIĆ – ATAČ
Kostimograf BJANKA ADžIĆ-URSULOV
Muzika NIGEL OSBORNE
Majstor zvuka DAVOR ROCCO
Oblikovatelj svetla ZORAN GRABARAC
Koreograf NATALIJA MANOJLOVIĆ
Asistent režije MARIN LUKANOVIĆ
Premijera:
10.08.2007.
Predstava traje 105 minuta |
|
|
|
| ULOGE |
|
Miroslav Krleža |
SRETEN MOKROVIĆ |
potpukovnik Kvaternik, građanin |
SVEN MEDVEŠEK |
Zovka, građanka |
KSENIJA MARINKOVIĆ |
Zlata, građanka |
NINA VIOLIĆ |
Olga, građanka |
LINDA BEGONjA |
potpukovnik Simović |
BRANISLAV LEČIĆ |
pukovnik Vesović |
NEBOJŠA GLOGOVAC |
satnik Križanić, gradonačelnik Skrulj, građanin |
KRUNOSLAV KLABUČAR |
narednik Pintarić, dr. Mate Drinković, građanin |
DAMIR ŠABAN |
Svetozar Pribićević, građanin |
ZORAN GOGIĆ |
šef sale Mlinarić, građanin |
MLADEN VASARY |
Fanika, građanka |
LUCIJA ŠERBEDžIJA |
domobran Blaž, konobar, građanin, kapetan Terzić |
IVAN ĐURIČIĆ |
Icek, građanin |
DAMIR BOROJEVIĆ |
kaplar Petrak, konobar, građanin, domobran Bartol, srpski oficir |
SVEN JAKIR |
domobran Šime, konobar, građanin, kapetan Ratković, srpski oficir |
DAMIR POLjIČAK |
gošća umjetnica |
JOSIPA LISAC |
MUZIČARI |
tambure RANKO PURIĆ |
MOSTAR SINFONIETTA - viola AIDAN BURKE, udaraljke ANTON PEŠIKAN, violončelo BELMA ALIĆ, violončelo CLEA FRIEND |
ZLATNI DEČACI - truba ALEKSANDAR ASANOVIĆ, rog IGOR USINOVIĆ, bubanj BURHAN HUSEINI |
|
|
|
|
|
Dramski predložak je poznata novela velikana hrvatske književnosti o dramatičnim zbivanjima s početka novembra 1918, kad prvi put u istoriji hrvatskog naroda dolazi do sukoba koncepta bezuslovnog južnoslovenskog ujedinjenja i samostalne hrvatske države u praksi – do sukoba idealizma i razuma, iluzija i stvarnosti.
Iako je okosnica novela „Pijana novembarska noć 1918“, predstava je svojevrsna "simfonija" kroz koju se provlače i motivi iz drugih Krležinih dela. Dinamična i uzbudljiva predstava o vrlo kompleksnom vremenu u kojem je Austrougarska monarhija proživljavala poslednje godine i društvenim, ekonomskim i moralnim potopom pretila da povuče na dno i sve ono što se vekovima odupiralo germanizaciji hrvatskog nacionalnog identiteta koji se grčevito borio da se izvuče iz porobljenosti i pronađe načine da svoj nacionalni i etnički entitet izvede na svetlo dana. |
|
|
|
|
|
| KAZALIŠTE ULYSSES - BRIONI |
|
|
|
Kazalište Ulysses, međunarodni teatarski projekat, pokrenut je 2001. produkcijom Šekspirove tragedije Kralj Lir u režiji Lenke Udovički s Radom Šerbedžijom u naslovnoj ulozi. Već tom prvom grandioznom predstavom Ulysses je započeo ostvarenje svoje misije – stvaranje otvorenog pozorišnog prostora u kojem hrvatski umetnici mogu da razmenjuju iskustva s umetnicima iz regije, Evrope i sveta, a publika da doživi neponovljiv teatarski događaj u predivnom ambijentu brionskog arhipelaga i tvrđave Minor. Ova, prva predstava Kazališta Ulysses bio je projekat kojim su Brionska ostrva, nakon svih političkih i društvenih, kroz istoriju stečenih konotacija, stekli i atribut teatarskog centra. Interes publike za ovu kultnu predstavu Ulyssesa iz godine u godinu ne jenjava.
Godine 2002, uz reprizu Kralja Lira premijerno se postavlja Medeja (Mira Furlan i Aleksandar Cvjetković u naslovnim ulogama). Kazalište je i ovom predstavom pokazalo koliko je teatarsko zbivanje u istarskoj regiji tokom letnjih meseci poželjan i kulturni i turistički proizvod.
Godine 2003, pored repriza Kralja Lira i Medeje Kazalište izvodi i nov projekat – Mara/Sad Petera Vajsa. Nakon Lira i Medeje ovim je zaokružena trilogija plovidbe u nemirnim istorijskim vodama.
Godine 2004. producirana je glumački najjača sezonu: u predstavi Play Beckett zaigrala su četiri glumačka barda: Pero Kvrgić, Zijah Sokolović, Ivica Vidović i Rade Šerbedžija, ujedno i reditelj predstave, a u teatarskoj radionici “Core Sample – Goli otok 1949–1956“ učestvovale su međunarodne glumačke zvezde: Amanda Plummer, Caroline Jones, Lynn Redgrave te dobitnica Oskara Vanessa Redgrave.
Likovi iz Beketove drame Čekajući Godoa i iz njegovih drugih, manje poznatih dramskih dela i poetskog opusa, poslužili su autorima za teatarski dijalog s tim apsurdnim vremenom. Autori Play Becketta Rade Šerbedžija i Borislav Vujčić, zajedno s vrsnim glumcima i saradnicima, uprizoruju strah i osećaj stida vremena, koji su porazili oni koji su ga proglasili svojom pobedom.
Godine 2005. premijerno je izveden Hamlet V. Šekspira s Goranom Navojcem i Lucijom Šerbedžijom u ulogama Hamleta i Ofelije.
Godine 2006, u koprodukciji s Pandur.Theaters, uprizorena je predstava Tesla Electric Company Darka Lukića, čime je Kazalište na dostojan način obeležilo 150. godišnjicu rođenja naučnog genija. Ovom predstavom Kazalište Ulysses i Pandur.Theatres odgovaraju na pitanja o misteriji Teslina života, pokušavajući da njegov svet približe pozorišnoj publici.
Sezona 2007. produkcijski je najbogatija, i u celosti posvećena najvećem hrvatskom piscu, Miroslavu Krleži. Održan je Forum 'Krleža danas', premijerno prikazan dokumentarni film Predvečerje puno skepse o M. Krleži u režiji Eduarda Galića, objavljen zbornik radova svih učesnika Foruma i tako ostvaren vredan prilog proučavanju Krležinog dela. Premijerno su i igrana i dva Krležina naslova: M. Krleža/I. Štivičić Pijana noć 1918. i Balade Petrice Kerempuha u režiji Darka Rundeka i Rade Šerbedžije. Uz ove naslove, igran je i rimejk monodrame Moj obračun s njima u Šerbedžijinom izvođenju. I ova predstava postigla je veliki uspeh i kod kritike i kod publike.
Pored vlastitih repriznih i premijernih naslova, u sezoni 07. Kazalište Ulysses produciralo je i sva gostovanja koja su se uklopila u program posvećen Krleži: monodramu Na rubu pameti u izvođenju Dragana Despota i Petritza und Militargrenzemuzik u izvođenju Željka Vukmirice.
U sezoni 2008, uz reprize svojih repertoarskih predstava, Kazalište Ulysses premijerno izvodi dva naslova: Alber Kami, Kaligula (režija Tomaž Pandur) i Romeo i Julija '68 (ovom predstavom Ulysses obeležava četiri decenije 1968. godine, za koju se s pravom kaže da je promenila svet).
Pored pozorišnih predstava, Kazalište Ulysses organizuje i druga kulturna događanja, u prvom redu koncerte i gostovanja teatarskih umetnika:
2001 – Koncert Vanesse Redgrave „Pjesma o ljubavi“; 2002 – Gostovanje Glumačke družine Histrion, Romeo i Julija; 2003 – Gostovanje Eve Ensler s monodramom The Good Body; 2004 – Koncert Arsena Dedića; „Večer poezije i glazbe“, kojom je obeležen završetak radionice „Core Sample“; 2005 – Koncert Šerbedžija-Monteno-Kreslin-Morosin; Vlatko Stefanovski i Miroslav Tadić, svetski poznati gitaristi, održali su koncert povodom izlaska njihovog albuma 'Treta majka'; 2006 – Koncert Dade Topića, „Apsolutno sve“; 2007 – „Nokturno“, koncert Rade Šerbedžije, Miroslava Tadića i Vlade Kreslina; „Between“, koncert Darka Rundeka i Isabel; Koncert Josipe Lisac; U sklopu Fažanskog kulturnog ljeta, glumac Branislav Lečić izveo monodramu Kontejner s pet zvjezdica reditelja Dušana Kovačevića.
Treba pomenuti i gostovanja Kazališta Ulysses izvan matične pozornice. Predstave Mara-Sad, Tesla Electric Company, Pijana noć 1918, Kaligula, Moj obračun s njima i Balade Petrice Kerempuha gostovale su na zagrebačkim pozornicama (Hrvatsko narodno kazalište, Dramsko kazalište Gavella, Satiričko kazalište Kerempuh), a te i druge predstave Kazališta gostovale su i u Rijeci, Opatiji, Rovinju, Ljubljani, Beogradu, Cividaleu, Budvi, Mariboru, Kopru, Trstu, Puli i Ohridu.
Kroz proteklih osam sezona na projektima Kazališta Ulysses sretali su se umetnici iz svih krajeva sveta – od Kanade i Sjedinjenih Država do Novog Zelanda, od Čečenije i Irana do Velike Britanije i Francuske, od Bosne i Hercegovine i Slovenije do Bolivije, a publici – koja na predstave u Tvrđavi Minor pristiže ne samo iz Hrvatske nego i iz Slovenije, Italije BiH, Srbije, Nemačke, Velike Britanije, Francuske, SAD-a, Danske, Austrije... – predstavilo se više od 150 umetnika najrazličitijih profila.
Sve ove reference Kazalište Ulysses čine nezaobilaznom hrvatskom i evropskom kulturnom činjenicom. |
|
|
R
E
D
I
T
E
L
J |
|
 |
L
E
N
K
A
U
D
O
V
I
Č
K
I |
|
|
Lenka Udovički je diplomirala režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu i započela svoju karijeru u pozorištima u Beogradu i drugde u bivšoj Jugoslaviji ('Ženska u šarenim suknjama' M. Bjelić, 'Molitva za malko sreće' S. Anđelić i L. Udovički, 'Kamerna muzika' Arthura Kopita, 'Smrtonosna motoristika' A. Popovića, 'Opera za dva dinara' B. Nušića u vlastitoj adaptaciji, 'Majka Hrabrost' B. Brechta u adaptaciji Borislava Vujčića, 'Antigona' Dušana Jovanovića). 1994. pridružuje se Vanessi Redgrave, Corinu Redgraveu, Kiki Markham i Ekkehartu Schallu kao suosnivačica i jedna od umetničkih voditeljica Moving Theatre Company. Za Moving Theatre režirala je 'Vodopad' V. Stevanovića i 'Palikuće' Maxa Frischa s Frances de la Tour (Riverside Studio), Menottijevog 'Konzula' (Leighton House), 'Nužne mete' Eve Ensler (s Glenn Close u glavnoj ulozi). Nedavno je režirala 'History's Rhyme' za English National Opera Studio u londonskom Limelight klubu i 'Oluju' Williama Shakespearea u Shakespeareovom kazalištu Globe, te praizvedbu opere 'A Better Place' Martina Buttlera, u engleskoj nacionalnoj operi. Za Kazalište Ulysses režirala je predstave 'Kralj Lear', 'Medeja', 'Marat/Sade', 'Core Sample' i 'Hamlet'. |
|
|
R E Č...R
E D I T E L J A ... |
|
|
|
|
JOŠ PLAĆAMO CEH PIJANE NOĆI IZ 1918 |
|
|
(...) Nažalost, takozvani obični ljudi plate cenu. Zanimljivi su i začudni ti burni trenuci i kako se čovek u njima snalazi i koji i kakvi ljudi na brzinu menjaju svoja odličja, kapute, uverenja, kape, šta god treba, ne bi li se održali na vlasti ili je, pak, zadobili. Neverovatno, ali istinito – svaki put se desi identičan način i svaki put narod to popije. (...) Zapanjujuće je koliko malo znamo o toj, 1918. godini, koja je toliko odredila sve nas.
 Lenka UDOVIČKI - T. NjEŽIĆ, Blic, 27. 09. 2008. |
|
|
|
|
Krležini rodoljupci
U zagrebačkim salonima, političkim kuloarima, kao i na javnoj sceni, u toku su pripreme za dolazak srpske vojske koja, osim što će oterati Italijane iz Dalmacije i Rijeke, treba i da omogući toliko željeno ujedinjenje s braćom Srbima. Taj zadatak zbližavanja pao je u ruke upravo onih koji su koliko malopre bili protiv, koji su se isticali u proganjanju i zločinima nad onima koji su bili za ujedinjenje. Hrvatski rodoljupci će radosno dočekati srpske vojnike koji će, opet, pored truba, doneti svoja pravila, običaje i rakiju. Tako će obe strane udariti temelje budućih sukoba i klanica. Najpre onih tokom Drugog svetskog rata, koje te, 1918. godine Krleža sluti, ali i onih kojima smo i sami bili svedoci. Poreklo te stalne sile privlačenja i njihovih smrtonosnih posledica Krleža je, kao i Lenka Udovički, tražio u nemoći odupiranju karijeristima i prevrtačima, onima koje, nemoćni, pljujemo na svojim ekranima.
Ž. JOVANOVIĆ, Blic, 4. 10. 2008.
(...) Zahtjevna zadaća prevođenja žanrovski neodrediva teksta, Krležine prepoznatljvo digresivne i razvedene reminiscencije, u vlastito mladenačko buntovništvo, prihvatio se Ivo Štivičić, scenarist s iskustvom upravo u pretvaranju Krleže u protočnu filmsku ili televizijsku radnju. S kazalištem pak Štivičić je imao bitno manje iskustva, i to se ovdje vidi, unatoč pokušaju redateljice Lenke Udovički da maksimalno razigra danse macabre, u što se, iz povijesne perspektive koje je Krleža još tada bio svjestan, pretvorila čajanka koju je u čast srpskim oficirima nesretnoga 13. studenog 1918. organiziralo Demokratsko udruženje jugoslavenskih žena u dvorani zagrebačkog Sokola.
Pijana novembarska noć u Krležinu opusu ima posebno mjesto jer je jedan od onih tekstova koji su u gomili esejistike i dnevničkih zapisa ostali stršati kao svjedočanstvo iz kojega se čita složeni ideološki oslonac cjelokupnog djela, ali i lika koji je, možda i previše, obilježio cijelo prošlo stoljeće hrvatske kulture. Stilski i svjetonazorno reprezentativan, taj je tekst već postao žrtvom dramske prerade, kad ga je jednom davno Ljubiša Ristić postavio na Splitskom ljetu. Danas je, pak, pitanje koliko je ostalo od konkretnih optužbi koje tada mladi Krleža iznosi protiv šetebandjeraškoga građanstva; priglupa, kukavičkog i krvožedna vojnog vrha te, na kraju, političara koji se igraju masama kao dječaci mravima. Iako pisan iz retrospektive, dvadesetak godina poslije i u bitno promijenjenim okolnostima, Krleža iznosi gomile pojedinosti, kako povijesnih činjenica tako i tada aktualnih tračeva, što sve zajedno čini argumentiran i s razlogom zapjenjen galimatijas, gotovo neprevodiv na kazališni jezik, osim ako nije riječ o kazališnom timu koji je kadar držati na okupu tako raspršen sustav ponekad i slabo povezanih detalja.
(...) Zaista je zanimljiv tek drugi dio predstave, kad se u dramu razvija susret Krleže i pukovnika Vesovića, dopisan kao epilog izvorniku. Ne samo zato što se, prema vlastitom priznanju, Krleža u tom razgovoru napio straha za cijeli život nakon što je čuo čuvenu prijetnju o »pomrčini koja jede ljude«, nego i zahvaljujući Nebojši Glogovcu, gostu iz Srbije koji je iznimno efektnom ulogom zasjenio sve ostale izvođače, ali i epizodi mladog Ivana Đuričića.
Igor RUŽIĆ |
|
|
|
|
