 |
Reditelj i izbor muzike MATJAŽ POGRAJC
Umetnička i idejna osnova Betontanc
(Matjaž Pograjc, Tomaž Štrucl, Branko Potočan, Mateja Benedeti, Jure Vlahovič)
Scenografija i dizajn svetla TOMAŽ ŠTRUCL
Kostimografija MATEJA BENEDETI
Scenski pokret BRANKO POTOČAN
Scenski govor LjILjANA MRKIĆ-POPOVIĆ
Dizajn zvuka: JURE VLAHOVIČ
Autor scenskih ilustracija: Milica BUTKOVIĆ
Producenti: Maja VIŽIN, Milorad JOVANOVIĆ
Asistent scenografa: Miraš VUKSANOVIĆ
Asistent kostimografa: Olga MRĐENOVIĆ
Premijera:
2. jun 2009. |
|
|
|
IGRAJU |
|
| |
BOJAN KRIVOKAPIĆ |
| |
ANA MARKOVIĆ |
| |
STEFAN BUNDALO |
| |
JELENA ILIĆ |
| |
DAMJAN KECOJEVIĆ |
| |
ANASTASIA MANDIĆ |
| |
PAVLE JERINIĆ |
| |
MILENA PREDIĆ |
|
|
|
|
| NARODNO POZORIŠTE - BEOGRAD |
|
|
|
Delatnost Drame Narodnog pozorišta možemo posmatrati kao razvoj u četiri etape: od 1868. do 1914, od 1918 do 1941, od 1945 do 1991 i od 1991 godine do danas.
Prva faza obeležena je velikim brojem tragedija i dramskih prikaza inspirisanih srednjevekovnom i novijom istorijom kao što je Smrt Uroša V Stefana Stefanovića.
Specifičnost repertoara Narodnog pozorišta, posebno krajem 19. veka, predstavljali su komadi s pevanjem poput dramatizacije popularnih novela Stevana Sremca: "Zona Zamfirova" i "Ivkova slava".
U prve dve decenije 20. veka značajno se širi tematika srpskog dramskog stvaralaštva. Tada, pored Branislava Nušića, za Narodno pozorište piše plejada mladih stvaralaca, među kojima se naročito ističu: Simo Matavulj, Vojislav Jovanović Marambo i Milivoj Predić.
Na samom početku 20. veka prikazan je u Narodnom pozorištu komad Borisava Stankovića "Koštana" koji će do današnjeg dana ostati kultna predstava ovog teatra.
U prvoj etapi delatnosti Narodnog pozorišta na repetoaru su bila dela najznačajnijih pisaca svih književnih epoha: od najranijih (Sofokle), preko Šekspira, Kalderona, Molijera, Rasina, Goldonija, Rostana, Getea, Ibzena, Strindberga, Gogolja, Ostrovskog, Čehova i Gorkog.
U međuratnom periodu, kada je u pitanju domaća dramaturgija, izvođena su dela Jovana Sterije Popovića, Branislava Nušića, Milutina Bojića, Borisava Stankovića, Iva Vojnovića, Milana Begovića, Ivana Cankara, Todora Manojlovića.
U periodu 1945-1953 godine igraju se komadi sa jasnom političkom porukom. U prve dve godine ovog perioda iz stranog dramskog stvaralaštva primat su imali ruski pisci.
Političke promene i izvesna liberalizacija obeležava i odnos prema stranoj dramaturgiji i otkrivanje američke drame i dela Joneska i Beketa.
Sedamdesete i osamdesete godine obeležavaju komadi Borislava Mihailovića - Mihiza, Aleksandra Popovića, Žarka Komanina, Ljubomira Simovića, i Jovana Hristića.
Devedesete godine su označile i zaokret u radu Drame Narodnog pozorišta, koja se našla u rascepu između nacionalnih i estetskih ciljeva. Sadašnji cilj Drame Narodnog pozorišta je povratak pozorištu, otvaranje ka savremenoj svetskoj dramaturgiji i avangardi, a na planu domaće dramaturgije, saradnja sa najznačajnijim savremenim jugoslovenskim piscima s jedne i podsticanje sasvim mladih i neafirmisanih autora s druge strane. |
|
|
|
|
| BUNKER i BETONTANC - LjUBLjANA |
|
|
|
Bunker je neprofitna organizacija za realizaciju i organizaciju kulturnih programa. Producira savremene pozorišne i plesne predstave, organizuje edukativne programe, uobličava jedan od najuglednijih međunarodnih festivala - Mladi levi i upravlja Starom gradskom elektranom - Elektro-Ljubljana, jednom od najlepših scena za savremenu performativnu umetnost u Sloveniji, gde se osim plesne i pozorišne produkcije dešavaju brojni festivali, koncerti i različni interdisciplinarni sadržaji.
Cilj Bunkera je provetravanje slovenačkog kulturnog prostora inovativnim pristupom. Podstiče mobilnost umetnika i njihovog rada, kako u slovenačkom tako i međunarodnom prostoru. Stvara prostor koji omogućava razmenu iskustva, znanja i interesovanja između umetnika i raznolike publike. Bunker nastoji da podstiče rasprave o različitim umetničkih praksama i temama, zato i kreira umetničke programe i događaje koji reflektuju aktuelne socijalne, ekološke i političko-kulturne teme.
Betontanc je 1990. osnovao reditelj Matjaž Pograjc, koji je okupio ljude približne generacije, ali s različitim iskustvom i bekgraundom (muzičare, igrače, glumce, kostimografe, scenografe), ali ipak sa zajedničkom stvaralačkom energijom i zaljubljenošću u pokret i pozorište. Za samo godinu dana Betontanc je postao prava slovenačka pozorišno-plesna senzacija. Po rečima Matjaža Pograjca, Betontanc je nastao kao reakcija na visokointelektualnu i konceptualnu umetnost osamdesetih. Od tada se grupa fokusirala na fizikalnost ljudskog tela, na odnos tela prema elementima koji ograničavaju slobodu pokreta. Ono što pokreće protagoniste, možda je samo infantilno ili smešno, možda samo brutalno ili nasilno, ali suočava publiku sa stvarnošću koja oduzima dah. Jedro Betontanca danas čine Matjaž Pograjc, scenograf i dizajner svetla Tomaž Štrucl, koreograf i igrač Branko Potočan, kostimografkinja Mateja Benedetti, dizajner zvuka Jure Vlahovič i glumci Primož Bezjak, Daša Doberšek, Branko Jordan i Katarina Stegnar. Ovaj put reditelj Pograjc sa srpskim glumcima stvara plesno-teatarsku magiju na umetnički način Betontanca. |
|
|
|
|
|
"Možda smo mi Miki Maus” je inspirisan jednim beogradskim grafitom na kome se nalaze mladić i devojka, zagrljeni, sa plastičnim ušima na glavi. U centru zbivanja nalazi se stari aparat za fotografisanje, smešten u prolazu "Bezistan” odmah pored Mek Donaldsa, kroz koji prolaze likovi komada. Drama se bavi vremenom i odnosom pojedinca prema sopstvenim "zamrznutim” trenucima u životu. Kao polazište uzima fotografiju, koja najbolje oslikava želju za večnošću a istvremeno strah od prolaznosti.
Dramaturška beleška: Tragedija nacrtane aure
Tekst Možda smo mi Miki Maus odlikuje emotivna snaga, poetika koja pripada postdramskoj formi i izuzetan scenski potencijal. Reč je o drami - tačnije, o vrsti postdramskog skripta - u kojem Maja Pelević značenjski slojevito, kritički angažovano i na formalno inovativan način progovara o čoveku u današnjem svetu, dezorijentisanom usled odsustva boga, morala, ljubavi, tolerancije ili vrednosnih merila - a, ponajviše, smisla.
Sa šireg poetičkog stanovišta gledano, može se konstatovati da je ovaj tekst i logičan, premda poetički pomalo i neočekivan korak u opusu jedne od naših najdarovitijih mladih dramatičarki. Sledeći svoj nesumnjivi dramski senzibilitet, Maja Pelević u tekstu Možda smo mi Miki Maus upotrebljava jedan od ključnih tehnoloških fenomena moderne elektronske, postmoderne i potrošačke civilizacije - automat za snimanje i izradu fotografija - kao sredstvo uobličenja dramskog iskaza o praznini automatskog postmodernog sveta i jalovom obilju duše koja u njemu obitava, tražeći ispunjenje, ili barem utehu. Pri tome, Maja Pelević sledi tendenciju ubedljivog proširivanja liste motiva kojima se bavi, istovremeno ostvarujući sve veću složenost, preciznost i ubedljivost forme.
Dok je njen prvi celovečernji komad Ler cinična melodrama, Beograd-Berlin, pak, sumorna alegorija pustolovine, Pomorandžina kora urnebesno satirična parabola o pobuni Tela, a Ja ili neko drugi postmoderna tragikomična fuga o slobodi i svim vrstama ropstva, u ovoj drami uočava se novi proces autorkinog dvostrukog sazrevanja. S jedne strane, forma ovog teksta korespondira sa sredstvima, metodama i, čak, strategijama postdramskog teatra - uzdržavanjem od sinteze, preplitanjem slojeva scenske iluzije, igrama sa gustinom i ritmom dramsko-scenskih znakova, simultanošću i sinestezijom. Na drugoj strani, ova drama, motivima, likovima i ne-fabuliranom, eliptičnom pričom, na reprezentativan i aktuelan način oličava misao Valtera Benjamina o izgubljenoj auri - "jednokratnoj pojavi daljine, ma koliko bila blizu”. Pomenutoj auri, kao izgubljenom izvoru i nedostižnom cilju, okrenute su škrte, a emocijama natopljene težnje svih likova - tačnije dramskih figura - ove elegične prustovske balade. Svedočeći o dragocenoj prolaznosti života i varljivoj večnosti slika, o ljubavi i zaboravu, o sećanju i nerazumevanju, protagonisti teksta Maje Pelević ujedno i na nov način upućuju drevni faustovski vapaj snovima koji im izmiču i svakodnevici kojoj oni sami pokušavaju da umaknu: "Verweile doch, du bist so schön!” (Nemoj da prođeš! Tako si divan).
 Svetislav JOVANOV (Scena, br. 3-4, 2007.) |
|
|
|
R
E
D
I
T
E
L
J |
|
 |
M
A
T
J
A
Ž
P
O
G
R
A
J
C |
|
|
Matjaž Pograjc - Rođen 1967. u Ljubljani, pozorišni reditelj i jedan od najistaknutijih slovenačkih pozorišnih umetnika.
Diplomirao je pozorišnu i radio režiju (AGRFT, Ljubljana) i 1990. osniva "Betontanc“, trupu s kojom razvija i istražuje koreografske i fizičke forme pozorišnog izraza, baveći se ideološki orijentisanim temama, posebno iz sveta urbane adolescencije. Drugi važan deo njegovog istraživanja posvećen je verbalno-pozorišnoj strukturi; uz pomoć ansambla Mladinskog teatra, Pograjc istražuje režijske postavke zasnovane na izvornim tumačenjima savremenog dramskog teksta ili na doprinosu glumačke ekipe. Njegov metod interpretacija uključuje različite žanrove pop kulture, u okviru kojih on otkriva moderne arhetipske modele izgubljene civilizacije, haosa, nasilja i surovosti.
Priznanja: Gran pri Banjole (1992); Borštnikova nagrada za posebna dostignuća (1992); Nagrada Prešernovog fonda za režiju u Mladinskom teatru (1997); Najbolji debitantski koreograf - reditelj u selekciji "Pet najboljih u Njujorku Njujork tajmsa" (2000); Nagrada Viljanueva za predstavu Ko se boji Tenesija Vilijamsa, za jednu od najboljih stranih produkcija na Kubi (2003); Marulova nagrada za najbolju režiju za predstavu Fragile! na Festivalu "Dani Marulića“ (2006); Gran pri Borštnikovih dramskih susreta za predstavu Fragile! (2006).
Značajnije predstave: Roberto Zucco Bernard-Marie Koltes, 1996; Butterendfly (M. Butterfly, David Henry Hwang), 1995; Tamo gde nisam bio, 1996; Tirza, D. Z. Frey, 1997; Ko se boji Tenesija Vilijamsa?, 1999; Dom Bernarde Albe (po Federiku Garsiji Lorki), 2000; Petar Pan ili dečak koji nije hteo da odraste, J. M. Barrie - M. Pograjc, 2001; Progonstvo i ubistvo Žan-Pol Mara, Peter Weiss, 2002; Play it Again Caligula (po Kaliguli Albera Kamija), 2003; Luluby, Daša Doberšek, Branko Jordan, Nataša Matjašec, 2004; Fragile! Tena Štivčić, 2005; Kitov stomak, Fabio Rubiano, 2006; Smrtonosna ljubav, 2007; Poets without Pockets, Ljubljana, 1990; Romeo i Julija, Ljubljana, 1991; Svaka reč zlata vredi, Ljubljana, 1992; Wet Hanky Thieves, Ljubljana, Angers, 1993; Upoznaj svog neprijatelja!, Ljubljana, 1995; Na tri strane neba, Ljubljana, 1997; The Secret Sunshine Schedule, Bunker Productions, Ljubljana, 1999; Midnight Meat Flight, 2000; Kuća susreta, Ljubljana, Rennes, 2002; Wrestling Dostoievsky, Vienna, 2004; Svi za Berluskonija, Junghollandia and Betontanc, 2004; Pokaži svoje lice!, Betontanc and Umka.L.V, 2006. |
|
|
P
I
S
A
C |
|
 |
M
A
J
A
P
E
L
E
V
I
Ć |
|
|
Maja Pelević - Dramska spisateljica i dramaturg Narodnog pozorišta u Beogradu. Završila FDU, odsek za dramturgiju u Beogradu, 2005.
Izvedene drame: ESCape - Bitef Art Cafe 2004, režija Jelena Bogavac; Ler - Narodno Pozorište, Subotica, 2005, režija Slađana Kilibarda; u režiji Miloša Lazina, MTM Mostar; Fake Porno (zajedno sa M. Bogavac, J. Bogavac i F. Vujoševićem), režija Jelena Bogavac, Bitef Teatar, 2005; Budite Lejdi na jedan dan, režija Ksenija Krnajski, Bitef Teatar, 2005; Beograd-Berlin, režija Ksenija Krnajski, Zvezdara teatar, 2005; režija Predrag Kalaba, Volksbuhne Teatar (Parazit project), Berlin 2005; Pomorandžina kora, režija Goran Marković, Atelje 212, 2006; režija Bojana Lazić, Centar za kulturu Lazarevac 2008; režija Kokan Mladenović, Ujvideki szinhaz, 2009; Ja ili neko drugi, režija Kokan Mladenović, Srpsko narodno pozorište, Novi Sad, 2007; Skočiđevojka, režija Kokan Mladenović, koprodukcija Budva grad teatar i Srpsko narodno pozorište, Novi Sad, 2007; Putokaz-beskrajno blizu, beskrajno daleko (Via Balkan), režija Kokan Mladenović, Narodno pozorište Sombor, 2007; Hamlet Hamlet Eurotrash (tekst i režija zajedno s Filipom Vujoševićem), Pozorište na Terazijama, 2008.
Nagrade: "Borislav Mihajlović Mihiz" za dramsko stvaralaštvo; "Slobodan Selenić" za najbolju diplomsku dramu; nagrada Sterijinog pozorja za originalni dramski tekst, 2007. |
|
|
|
|
