NAZAD NA SADRZAJ  > > >
S C E N A : časopis za pozorišnu umetnost
Novi Sad, 2005. broj 1 godina XLI YU ISSN 0036-5734
T E A T R O N : časopis za pozorišnu umetnost
Beograd, 2005. broj 130/131 godina XXX YU ISSN 0351-7500

Dragica TOMAS
ULAZNICA ZA VISOKO DRUŠTVO

 

Zadovoljstvo mi je da uputim ove riječ i povodom velikog jubileja Sterijinog pozorja, s izrazima poštovanja i ljubavi prema toj neprevaziđenoj instituciji umjetnosti i kulture. Još pamtim oduševljenje pozorišnih stvaralaca u doba kada se Pozorje osnovalo i značilo mjeru naših dometa. Priznanja na tom festivalu radikalno su mijenjala poziciju u profesiji koju smo izabrali za životni poziv. Nagrade koje su meni dodijeljene, dale su veći smisao svemu što sam kasnije radila, a moju vezu s Pozorjem sve više su učvršćivale. Nije se to dogodilo samo zato što sam darovana mnogim počastima (član Glavnog odbora, član žirija, otvorila Igre 1980, mnogo puta pripadala izabranima za programe povodom zatvaranja Igara...) ne, to je specifično osjećanje i veza koja je postala više od profesionalne pripadnosti. Osjećanje koje karakteriše najpostojanija prijateljstva! Da nije tako, izgubila bi smisao sva divna sjećanja koja obavezuju.
U mom, kao i u životu mnogih glumaca, splet okolnosti odigra ponekad presudnu ulogu. Moju glumačku sudbinu u mnogome je odredila srećna okolnost da se predstava Crnogorskog narodnog pozorišta našla u konkurenciji 1975. Stigla sam u Novi Sad bez opterećenja i nade da ću, kao laureat, biti na sceni Srpskog narodnog pozorišta sa jednim od simbola Sterijinog pozorja Milenom Zupančič, suverenim Milošem Žutićem, monumentalnim Izetom Hajdarhodžićem i veoma popularnim i dragim Miodragom Petrovićem Čkaljom.
Dobila sam, prije tog događaja, tokom svog trajanja na sceni, mnoge stručne i društvene nagrade i priznanja u raznim formama, ali dvije Sterijine nagrade osjećam kao snagu i moć da stignem do vrha teatarskog brijega. Bez Sterijinih nagrada u svojoj biografiji, i najveći među nama, ostali su uskraćeni za čast kojom se potvrđuje osobenost u umjetnosti pozorišta. Svoje pripadanje Sterijancima s ponosom čuvam sve ove decenije i zato što me na to obavezuje Državna pozorišna škola, u porti katoličke crkve, gdje me je učila zanatu i svemu što glumici pristoji, velika dama vojvođanskog i sveukupnog teatra, gospođa Ljubica Ravasi. Čuvam to i vas radi koji svojim znanjem, visokom profesionalnošću i čašću činite sve da Pozorje nastavlja trajanje na čast profesiji, kao što to činim i zbog onih prije vas, kompetentnih, koji su ga, u ružnim godinama iza nas, čistog obraza sačuvali od mržnje i isključivosti.
Iskreno se radujem što Novi Sad pruža budućnost Festivalu, koji ima gospodsku notu, baš kao i grad u kome djeluje.
Sterijino pozorje postaje ponovo najjača karta za ulazak u visoko društvo evropskog teatra. Znači ponos, privilegiju i ispunjava život smislom u umjetnosti, koja je sinteza svih ostalih.

Copyright: Sterijino pozorje 1998-2005.